Hljómsveitin Tears For Fears gefur út sína fyrstu tónleikaplötu og tónleikamynd, Songs For A Nervous Planet. Þetta er kraftmikil blanda af sígildum smellum og glænýjum lögum, sem sýnir fram á óbilandi styrk tónlistar þeirra undanfarna fjóra áratugi. Á plötunni eru fjögur glæný stúdíólög, þar á meðal fyrsta smáskífan, “The Girl That I Call Home.”
Samhliða tónleikaplötunni hefur hljómsveitin gert tónleikamynd, Tears For Fears Live (A Tipping Point Film), tekin upp í FirstBank Amphitheater í Franklin, Tennessee. Myndin verður frumsýnd í yfir 1.100 kvikmyndahúsum um allan heim. Að sögn Curt Smith er þessi útgáfa gott tækifæri til að sýna hlið á Tears For Fears sem ekki allir hafa séð. „Við ákváðum að taka upp tónleikana á síðasta ári (2023). Og ég held að margir viti ekki að við erum góð hljómsveit á tónleikum! Áhorfandinn sér tvíeyki og heldur að á sviðinu verði tveir menn með nokkur hljómborð og fullt af bakgrunnstónlist (playback) og það verður það svo sannarelga. Í gegnum árin höfum við batnað gríðarlega síðan við vorum á hátindi okkar á níunda áratugnum.“
Hinn tónlistarmaðurinn í Tears for fears, Roland Orzabal, bætir við: „Við höfum aldrei gefið út opinbera tónleikaplötu, svo hægt er að segja að þetta sé plata sem hefur verið fjörutíu ár í smíðum.“ Safnið fangar rafmagnaða tónleikaframmistöðu þeirra, þar sem eru ekki aðeins stærstu smellarnir þeirra heldur einnig nýrri lög af endurkomuplötu þeirra frá árinu 2022, The Tipping Point.
Á nýju 22 laga plötunni eru tónleikaútgáfur af klassískum lögum eins og “Everybody Wants To Rule The World,” “Shout,” “Head Over Heels” og “Sowing The Seeds Of Love.” En það eru fjögur nýju stúdíóupptökurnar sem skera sig úr og sýna að Tears For Fears eru enn að þróast eftir öll þessi ár. Lög eins og “Say Goodbye To Mum And Dad,” “Emily Said” og “Astronaut” fjalla um þemu eins og ást, einangrun, geðheilsu og flótta.
Fyrsta smáskífa plötunnar, “The Girl That I Call Home,” hefur sérstakan sess hjá Orzabal. „Emily, konan mín, hefur verið að reyna að fá mig til að semja ástarsöng fyrir hana í mörg ár. Svo að lokum gerði ég það. Ég var á Hawaii, ég tók símann minn með mér og á hverjum degi söng ég yfir bakgrunnslagið, aftur og aftur. En ég gat ekki fyrir mitt litla líf hugsað mér góðan titil á lagið. Svo eina nóttina fór ég að sofa og ég bað “alheiminn um að hjálpa mér”. “Gefa mér mjög góðan titil á lagið.“ Ég vaknaði næsta morgun með „The Girl That I Call Home.“ Og konan mín elskar það.“
